2. стих: Те љубам, Господи: погледни на мене и помилуј ме.

Денес Ариматеец
Од дрво Те симна
И во нов гроб Те положи.

3. стих: Моите нозе да чекорат по Твоите заповеди, Господи, и да не ме победи никакво безаконие.

Жени мироносци
Миро Ти донесоа
Од сѐ срце, Христе мој!

4. стих: Боже, избави ме од човечки клевети и ќе ги запазам Твоите заповеди.

Сите твари дојдете
Богу да принесеме
Песни жални, погребални.

5. стих: Боже, научи ме на Твоите повелби; светлината на Твоето лице да ме просветли.

Како мртов Животот,
Со мироносиците
С миро да го помажиме.

6. стих: Господи, очите мои станаа солзни извори, затоа што не го запазив законот Твој.

Јосифе преблажени
Погреби го телото
На Твојот Животодавец.

7. стих: Прав си, Господи, и прави се Твоите судови.

Со мана тој ги храни,
Тие неблагодарни,
Со зло се отплатија.

8. стих: Боже, Ти си ни ја открил Твојата правда и Твојата вистина.

На својот Благодетел
што им даде мана
оцет и жолчка му даваат.

9. стих: Господи, ме изеде грижата за Твојот закон; непријателите мои ги заборавија Твоите зборови.

О, безумство страшно
На пророкоубијците,
Што тие Христа ни Го убија.

10. стих: Господи, огнено е Твоето Слово; Твојот слуга Го засака.

О, безумни Јудо,
Ти на Христа предавник -
Од мудроста се откажа.

11. стих: Боже, најмлад сум и унизен, но не ги заборавив Твоите повелби.

Јуда лицемерен,
Бога го остави
И пленик гревовен стана.

12. стих: Боже правдата Твоја е вечна правда, а законот Твој вистина.

Според Соломона,
Устите лажливи
бездна се на безумство.

13. стих: Господи, таги и маки ме нападнаа; Твоите заповеди се поука за мене.

Патиштата нивни,
криви и беззакони,
опасни се и трнливи.

14. стих: Боже, вистината на Твоите откровенија е вечна; вразумиме и ќе бидам жив.

Јосиф го погребува
Чесно со Никодима
Телото на Творецот.

15. стих: Господи, со сето мое срце викам кон Тебе: чуј ме и ќе ги запазам Твоите повелби.

Жизнодавче Спасе,
Слава на Твојата власт,
Адот Ти го разурна.

16. стих: Боже извикав и ти ме спаси; ќе живеам според Твоите откровенија.

Пречистата Ти Мајка,
Гледајќи Те мртов,
Христе, жално Те плачеше.

17. стих: Господи, стигнав доцна, надевајќи се на Твоите зборови, Ти се молам: прими ме!

Слатка моја Пролет,
О, премило Чедо,
Каде е Твојата Убавина.

18. стих: Пред зори станав, Господи, за да се поучам од Твоите зборови.

Пречистата Ти Мајка
Мртов штом Те виде,
Мајчински Те оплакуваше.

19. стих: Господи, по Твојата милост послушај го гласот мој и пази ме.

Жени мироносици
Дојдоја при Христа
С миро да Го помажат.

20. стих: Се доближија, Господи, оние што неправедно ме гонат и се далеку од Твојот закон.

Христе мој, со смртта
Смртта ја уништуваш
Со божествена сила.

21. стих: Господи, Ти си секогаш близу до нас и Твоите патишта се вистина.

Се измами измамникот,
Луѓето се спасени
Со мудроста Ти, Боже мој!

22. стих: Господи, од Твоите откровенија разбрав дека се вечни.

Предавникот Јуда
В бездна на адот
Гние и се измачува.

23. стих: Боже, законот Твој не го заборавив; види го моето смирение и избави ме.

Патиштата на Јуда,
Очајникот безумен
Полни се с трња и примки.

24. стих: Суди и пресуди ме, Господи, но избави ме по милоста Твоја оживи ме.

Тие што те распнаа
Сите ќе загинат,
Сине Божји, Спасе мој!

25. стих: Далеку е спасението од грешниците; оти тие не живеат по Твоите заповеди, Господи.

Во бездната на смртта
Гинат в страшни маки
Сите Твои злосторници.

26. стих: Господи, многу се Твоите добрини, по Твојата промисла пази ме.

Слове, Сине Божји,
Боже мој и Творче,
Зошто си примил да страдаш?

27. стих: Мнозина ме гонеа и ми досадуваа, но јас од Твоите патишта Господи, не се отклонив.

Дева жално плаче
Гледајќи Те, Христе,
Тебе распнат на крстот.

28. Видов неразумни луѓе и жалев, но од Твоите зборови не се оддалечив.

Телото живоносно
Јосиф со Никодима
Денес го погребуваат.

29. стих: Господи, Ти гледаш дека ги љубам Твоите повелби; по Твојата милост спаси ме.

Дева жално ридаше,
Со болките на мајка
Топли солзи ронеше.

30. стих: Боже, почеток на Твоите зборови е вистината и вечни се судовите на Твојата правда.

Слатко мое Чедо,
Светлино на сонцето,
Како лежиш в мрачен гроб?

31. стих: Залудно ме гонеа силните на денот; а од Твоите зборови, Господи, се исплаши срцето мое.

Мајко, Ти не ридај,
Страдам да ги ослободам
Адама со Ева од адот.

32. стих: Господи, ќе се зарадувам на Твоите зборови како на најголемо добро.

Големата Ти милост
Денес јас ја славам,
Заради која Ти страдаш.

33. стих: Ја намразив неправдата, Господи, и го засакав законот Твој.

Ти оцет и жолчка
Денес, Христе, вкуси,
Да не ослободиш од зло.

34. стих: Господи, заради Твојата правда, седум пати дневно Те славев.

Ти на крст си распнат
Што со столб од облак
Народот Твој го водеше.

35. стих: Боже, голем е мирот на оние што го љубат Твојот закон и за нив нема соблазни.

Жени мироносици
На гробот Ти дојдоа
Спасе да Те миросаат.

36. стих: Господи, ги засакав Твоите заповеди; го чекав Твоето спасение.

Стани Жизнодавче
Од пеколна бездна
Воскресни не` нас умрените.

37. стих: Боже, душата моја ги засака Твоите откровенија и ги чува.

Тажната Ти Мајка
Солзи рони, плаче:
Воскресни Животодавче!

38. стих: Господи, сите мои патишта се пред Тебе; ги пазам Твоите заповеди.

Брзај да воскреснеш,
Радост да и` донесеш
На Твојата родителка.

39. стих: Господи, вразуми ме според Твојот збор; мојата молитва да стигне до Тебе.

Силите небесни
Многу се исплашија
Кога мртов Те видоа.

40. стих: Мојата прозба да излезе пред Тебе: Господи, избави ме.

Со страв ги почитаме
Твоите страданија:
Прости ни ги гревовите.

41. стих: Господи ги прославувам Твоите зборови: сите Твои заповеди се вистина.

О, пречудна глетка!
Слове Божји, Сине мој!
Земјата да Те покрива.

42. стих: Господи, ги прославувам Твоите зборови; сите Твои заповеди се вистина.

Некогаш со Јосиф,
Во Египет појде,
Друг Јосиф Те погребува.

43. Господи, Твоите заповеди ги засакав; Твојата рака да ме спаси.

Чистата Ти Мајка
Жали и Те плаче
Тебе мртов Спасителе!

44. стих; Господи, Твојот закон е поука за мене; го засакав Твоето спасение.

Разумот е в ужас
Боже наш Створителе,
Кога Го гледа Твојот гроб.

45. стих: Господи, мојата душа ќе живее и ќе Те прославува, а Твојата промисла ќе ми помогне.

Жени мироносици
Рано в зори со миро
Гробот Твој го поливаат.

46. стих: Господи, залутав како изгубена овца; побарај го Твојот слуга, оти Твоите заповеди не ги заборавив.

Мир на Твојата Црква,
Нам дај ни спасение,
Дај со Твојто воскресение.

47. Слава на Отца и Сина и Светиот Дух.

Тројца света славна,
Оче, Сине, Душе,
Сиот свет помилуј го.

48. И сега и секогаш и во вечни векови. Амин:

Дево, удостој не`
Ние да го видиме
Од гроб воскреснат Твојот Син.

49. Народите сите
Погребението Ти,
Христе, со песни го пеат.

Потоа: Ангелски собор… – Мала ектенија и возглас:

Зашто Ти си Цар на мирот, Христе Боже наш и Тебе Те прославуваме со беспочетниот Твој Отец и со Пресветиот и благ и живототворен Дух Твој, сега и секогаш и во вечни векови. Амин.

2. стих: Господи, Твоите раце ме создадоа, вразуми ме и ќе се поучам од Твоите заповеди.

Достојно е,
Да Те величаме, Создателе,
Твоето страдање не спаси нас;
Од погибелта се избавивме.

3. стих: Боже, тие што се плашат од Тебе, ќе ме видат и ќе се развеселат; на зборовите Твои се надевав.

Спасителе,
В ужас беше земјата,
Сонцето исплашено се скри,
Кога Тебе, Светлино, гробот Те покри.

4. стих: Господи, разбрав дека се прави Твоите пресуди и навистина Ти ме смири.

Христе Спасе,
Заспа во гробот со природен сон;
И од тешкиот гревовен сон
Ти го разбуди родот човечки.

5. стих: Боже, да биде Твојата милост на Твојот слуга; според Твоите зборови утеши ме.

Слатко чедо,
Мајка сум што без болки роди,
Болки големи сега трпам,
Пречистата плачејќи велеше.

6. стих: Господи, да се излие на мене Твојата милост и ќе бидам жив; Твојот закон е поука за мене.

Спасителе,
Ти со Отца си неразделно,
А мртов долу на земјата,
Се чудат ангелите гледајќи Те.

7. стих: Да се засрамат горделивите, зашто неправедно ме гонеа, а јас ќе ги исполнувам Твоите заповеди Господи.

Слово Божјо,
Поради Твоето распјатие,
Се раскина црковната завеса.
Ти си под земја, Светлино на светот.

8. стих: Господи, да бидам со оние кои се бојат од Тебе и ја знаат Твојата вистина.

О, небеса,
Од глетката се исплашивте:
Оној што светот го створи,
Мртов, без душа сега зајде под земја.

9. стих: Боже, да биде срцето мое чисто, според Твоите заповеди да не се срамам.

Створителе,
Ти си сега под земја;
Со сесилната Твоја власт
Од под земја луѓето да ги подигнеш.

10. стих: Се сомневам во спасението на мојата душа, на Твоите зборови се надевам, Господи.

Христа умрениот
Со солзи да го исплачеме
Како некогаш мироносците.
Со нив да чуеме: радувајте се!

11. стих: Господи, се вдлабочувам во Твоето слово и се прашувам: кога ќе ме утешиш?

Мироносиците,
На Тебе, Животодавецот,
Како на мртов миро донесоа.
Слове, Ти си миро неисцрпливо.

12. стих: Господи, во тешкотии бев, но Твоите наредби не ги заборавив.

Спасе Христе,
Погребен, адот го победуваш,
Со смртта смртта ја уриваш,
Нас смртните од гнилеж не спасуваш.

13. стих: Господи, колку се деновите на Твојот слуга? Кога ќе им судиш на оние што ме гонат?

Премудрост Божја,
Ти изливаш животни струи,
Ги оживуваш и мртвите,
Ги ослободуваш адовите пленици.

14. стих: Господи, законопрестапниците ми ја кажуваа својата мудрост, но вистината е во Твојот закон.

Мајко Моја,
Не плачи ме, не ридај!
Јас телесно смртно сум ранет,
Да го обновам човекот паднат.

15. стих: Господи, неправедно ме гонеа, помогни ми; сите Твои заповеди се вистина.

Благи Боже,
Светлина си на правдата,
Ги дигна мртвите како од сон,
Разгонувајќи ја темнината пеколна.

16. стих: Господи, за малку ќе ми го одземеа животот, но не ги оставив Твоите заповеди.

Пченично зрно,
Денес со солзи посеано,
Во утробата на земјата наша,
Но, изникнато, радост си на светот.

17. стих: Господи, биди милостив во сите денови на мојот живот и јас ќе ги пазам откровенијата на Твојата уста.

Праотец Адам,
Во рајот се исплаши од Бога,
Во адот Го пречека радосно,
Тогаш паднат, сега се подигнува.

18. стих. Господи, Твоите зборови се вечни на небото и на земјата.

Мило Чедо,
Како што предрече, воскресни,
Мајка Ти Христе, редеше,
Кога телесно в гроб Те полагаа.

19. стих: Господи, Твојата вистина е од род во род; Ти си ја ставил земјата на тврди основи и таа продолжува.

О, Спасителе,
Со болка Јосиф Те погребува,
Песни погребни со солзи пее,
Песни жални за Тебе достојни.

20. стих: Со Тебе денот денува; се` што живее Тебе Ти служи.

О, Слово Божјо,
Распнат Те гледа Мајка Ти,
Клинци од маки срце и` кинат,
Стрели пробиваат нејзина душа.

21. стих: Господи, ако Твојот закон не беше поука за мене, ќе бев сосема изгубен.

Иисусе слатки,
Мајка Ти со болка Те гледа
Што горчлив пиеш пијалок,
Со солзи лицето го мие.

22. стих: Никогаш не ќе ги заборавам Твоите поученија, Господи, оти преку нив ме оживуваш.

Твојата Мајка,
Христе, плачеше и велеше:
Тешко сум ранета и страдам,
Гледајќи неправедно страдање.

23. стих: Твој сум, Боже, спаси ме; ја барам Твојата правда.

Јосиф ридаше:
Иисусе, како да Те закопам;
Како очи, уста да Ти затворам,
Како достојно да Те погребам.

24. стих: Господи, грешници ме чекаа за да ме погубат, но јас ги разбрав Твоите откровенија.

Јосиф и Никодим
Надгробни песни денес пеат,
Тажен погреб на Христа прават,
Со нив пеат и серафимите.

25. стих: Господи на секој крај крајот му го видов; Твојата заповед е бескрајна.

Сонце на правдата,
Денес под земјата заоѓаш;
Жали луната што Те роди,
Лишена од Твојот светол лик.

26. стих: Господи, многу го сакам законот Твој; цел ден ми е поука

Животодавче,
Адот се исплаши гледајќи Те,
Ти му ги зеде богатството
И ги воскресна сите умрени.

27. стих: Боже, со Твојата заповед Ти ми даде мудрост поголема од мудроста на моите непријатели; таа е секогаш со мене.

Вечно Сонце,
По ноќта Сонцето изгрева,
А Ти кога од гроб воскресна,
Ни подари светлина и топлина.

28. стих: Господи, разбрав дека Твоите заповеди се поука за мене.

Спасе, Создателе,
Земјата во прегратки Те прими,
Од страв и ужас трепери;
Со потресот мртвите ги подигаш.

29. стих: Господи, разбрав повеќе и од старците, зашто Твоите заповеди ги барав.

О, мој Христе,
Јосиф набожниот и Никодим
Денес со миро Те миросаа
И извикаа: земјо застраши се!
30. стих: Господи, им забранив на моите нозе да одат по лоши патишта, за да ги запазам, Твоите зборови.

Творче на светлина,
Со Тебе зајде светлината;
Целата вселена трепери;
Те проповеда, Створителе на се`.

31. стих: Господи, не се отклонив од Твојата волја; Ти си мој законоположник.

Изглачен камен
Го покрива аголниот камен;
А смртниот човек Бога
Како смртен сега го покрива.

32. стих: Колку ми се слатки Твоите зборови, Господи! И од мед се послатки.

Еве не`, Чедо,
Мене и ученикот сакан.
Прозбори ни еден сладок збор -
Плачеше Мајката пречиста.

33. стих: Господи, ги разбрав Твоите повелби и го намразив патот на неправдата.

Животодавче,
На крст Те распнаа Јудеите,
Но Ти смртно не ги накажа,
Ги воскресна нивните умрени.

34. стих: Законот Твој, Господи, е светилник за моите нозе и светлина на моите патеки.

Христе Страдалец,
Без изглед и без убавина,
Но воскреснувајќи од гробот
Убавина вечна нам ни подари.

35. стих: Господи, се заколнав и решив да ги запазам пресудите на Твојата правда.

Христе Светоносец,
Ти во тело зајде под земја.
Не можеше сонцето да гледа;
Тоа потемна уште на пладне.

36. стих: Боже, се смирив сосема; според Твоите зборови, крепи ме.

О, мој Спасителе,
Темнеат сонцето и луната,
Како слуги верни и добри,
Нажалени, в црно облечени.

37. стих: Господи, благослови да зборувам што е право пред Тебе; научи ме како да живеам.

Макар и мртов,
Стотникот за Бог Те призна,
А Јосиф исплашен извика:
Боже мој, како да Те допрам?

38. стих: Господи, душата моја е секогаш во Твојата рака, а законот Твој не го заборавам.

Адам заспа,
Од ребрата Негови смрт истече,
Слове Божји, сега Ти спиеш,
Од ребрата Твои живот нов струи.

39. стих: Боже, грешниците ми ставија примки, но јас не се оддалечив од Твоите заповеди.

Благи Спасителе,
Заспа; умрените ги оживе.
И кога Ти, Христе, воскресна,
Заспаните од века ги воскресна.

40. стих: Господи, ги примив Твоите откровенија; тие се радост за моето срце.

Лозо животна,
Слегна до дното на земјата,
Вино спасително ни подари;
Крст и страдање ние славиме.

41. стих: Боже, го приклонив срцето мое; сакам секогаш да ги исполнувам Твоите желби, за да се оправдам.

О, мој Спасителе,
Како ангелите Ти пеат:
Окрвавен, наг и осуден.
И ја трпат грубоста на џелатите.

42. стих: Господи, ги намразив законопрестапниците, а законот Твој го засакав.

О, роде Јудејски,
Народ жесток и горделив,
Зошто Христа на смрт Го осуди?
А знаеше дека Тој ќе воскресне.

43. стих: Боже, Ти си мој помошник и заштитник; на Твоите зборови се надевав.

На се` Украсителот,
Кој што небото го утврди
И земјата чудено украси, -
Го облекуваше во срамна облека.

44. стих: Јас ги исполнувам повелбите на мојот Бог; отстапете од мене сите што безаконствувате.

О, Слово Божјо,
Како феникс Те прободоа;
Мртвите чеда ги оживе
Влевајќи им нови сили жизнени.

45. стих: Боже, според Твоето слово, запази ме и ќе бидам жив; не посрами ме во мојата надеж.

Навин туѓинци
Гонеше и сонцето запре,
А Ти , Спасе, појде под земја.
Сонцето од болка во мрак се скри.

46. стих: Господи, помогни ми и ќе се спасам; секогаш ќе се поучувам од Твоите повелби.

Христе милостив,
Вечно, неразделно со Отца,
Благоволи Човек да станеш;
За нас, Христе, во пеколот слегна.

47. стих: Боже, Ти ги понижи сите што отстапуваат од Твоите заповеди, бидејќи нивната мисла е неправедна.

На крст е распнат
Што врз вода земјата ја стави,
Сега без душа во неа лежи;
Од болки лути земјата трепери.

48. стих: Господи, сите грешници на земјата ги сметав за престапници, затоа ја засакав Твојата вистина.

О, мој Сине,
Плачеше Дева: тешко ми мене,
Се надевав цар да Те видам,
Сега, осуден, на крст умираш.

49. стих: Боже, се исплашив од твојот суд; телото мое прикови го со Твојот страв.

Гаврил ми рече,
Кога при мене тој долета
Царството на Сина ми Иисуса
Ќе биде вечно и непреодно.

50. стих: Господи, судев и пресудив правда; не ме предавај на оние што ме навредуваат.

Сега се исполни
Пророштвото на Симеона:
О, Емануиле, мечот Твој
Го пронижува срцето мое.

51. стих: Господи, прими ме мене, слугата Твој, со добрина, за да не ме обвинуваат горделивите.

Јудеи бесрамни,
Засрамете се од мртвите
Животодавецот што ги воскресна,
Кого од завист вие го убивте.

52. стих: Боже, цел век од Тебе спасение чекам и од зборот на Твојата вистина.

Вечна светлино,
В ужас сонцето се помрачи
Гледајќи Те Тебе, Христе мој,
Без дишење, в гроб сокриен.

53. стих: Господи, стори го Твојот слуга според Твојата милост и научи ме на Твоите повелби.

Горко плачеше,
Слове, Мајка Ти Пречиста,
Кога Тебе во гробот Те виде
Неискажливиот, беспочетен Бог.

54. стих: Господи, јас сум Твој слуга; вразуми ме и ќе ги разберам Твоите откровенија.

Мајка Ти Пречиста,
Христе, мртов Те гледаше,
Горко плачеше и ридаше:
Животе, оддели се од мртвите!

55. стих: Господи, го разорија Твојот закон; време е да работиме за Тебе.

Адот трепереше
Кога Тебе Те виде, бесмртни,
На вечната правда Сонцето,
Бргу ги пушташе затворниците.

56. стих: Господи, ги засакав Твоите заповеди, ги сакам повеќе од злато и скапоцени камења.

О, глетка страшна!
Оној од Кого е животот,
На смрт и маки се предава,
Сакајќи мртвите да ги оживи.

57. стих: Боже, живеам според Твоите заповеди, затоа ги намразив патиштата на неправдата.

Благи Господи,
В ребра прободен и прикован,
Ја лекуваш раната Адамова,
Невоздржанието на праотците.

58. стих: Господи, прекрасни се Твоите откровенија и затоа душата моја ги испитува.

Спасе, некогаш
Плачеа за синот на Рахиља,
Денес за Тебе, Синот на Дева -
Апостолите и Твојата Мајка.

59. стих: Боже, Твоите зборови просветуваат; тие се поука за младите.

Христа Господа,
Што човекот со рака го створи,
Со раце по лице го бијат.
Устата на ѕверот Тој ја сокруши.

60. стих: Господи, ја отворив мојата уста и со дух се исполнив; ги сакам Твоите заповеди.

Христе, со песни
Ние верните го празнуваме
Распјатието Ти и погребот,
Со Твојата смрт од смрт нѐ избави.

61. Слава на Отца и Сина и Светиот Дух:

Боже Троичен,
Совечни Отче, Сине и Душе,
Ти си Бог силен и правичен;
Укрепи го родот наш во верата.

62. стих: И сега и секогаш и во вечни векови. Амин.

Дево Пречиста,
Ти си му Мајка на Животот,
Спаси ја Црквата од соблазни;
Ти си блага, мир ни подари.

И пак првата песна:

Достојно е,
Жизнодавче, да Те славиме;
Рацете на крст ги рашири;
Ја победи сета сила пеколна.

Потоа мала ектенија и возглас:

Зашто си свет, Боже наш, Ти почиваш на престолот од херувимската слава, и Тебе Те прославуваме со беспочетниот Твој и со пресветиот, благиот и живототворен Твој Дух, сега и секогаш и во вечни векови.

1. стих: Блажени се непорочните кои одат според законот на Господа.

Живот си, Христе,
Но в гроб Те ставија,
Ангелските воинства се исплашија
Славејќи го Твоето смирение.

2. стих: Блажени се тие кои со сето срце ги исполнуваат Божјите заповеди.

Животе, зошто умираш
И в гроб лежиш?
Но, царството на смртта го разоруваш,
Од адот мртвите ги издигнуваш.

3. стих: По патишта Негови одеа оние што беззаконија не твореа.

Иисусе Царе,
Тебе Те величаме,
Гробот и маките ги почитуваме
Со кои не спаси од гниење.

4. стих: Господи , Ти си ни заповедал секогаш да ги исполнуваме Твоите заповеди.

Иисусе Спасе,
Земјата ја измери,
А денес в тесен гроб Ти обитаваш
И од гробот мртвите ги издигнуваш.

5. стих: Боже, ако ги исполнам Твоите заповеди. Прави ќе бидат моите патишта.

Иисусе Христе,
Ти си Цар на сите нас.
Што бараше при оние во пеколот?
Не човекот ли од зло да спасиш?

6. стих: Господи, не ќе се посрамам, ако внимавам на сите Твои заповеди.

Навидум мртов
Е Господарот на се`
И в нов гроб како мртов е положен,
Празнејќи го сам гробот на мртвите.

7. стих: Боже кога ќе ги научам тајните на Твојата вистина, со чисто срце ќе те исповедам.

Христе, Животе,
Во гробот си положен,
Но со Твојата смрт смртта ја победи
И за светот извор на живот стана.

8. стих: Не оставај ме, Господи, до крај ќе ги пазам Твоите заповеди.

Сам се приопшти
Христе кон злосторници
Од злото сите нас да не оправдаш
Од ѓаволски мрежи да не` избавиш.

9. стих: Господи и најмладиот ќе го исправи својот пат, ако ги запази Твоите зборови.

Прекрасен е светот
В добрина неспоредлив,
Тој е украс на целата вселена,
А сега в гроб лежи без убавина.

10. стих: Боже, Те барам со сето свое срце, не оддалечувај ме од Твоите заповеди.

Како, о Спасе,
Адот ќе те истрпи?
Тој ќе бидe сиот згазен и ослепен
Од блесокот на Твојата светлина.

11. стих: Господи, ги скрив зборовите Твои во срцето мое, за да не Ти згрешам.

Иисусе благи,
Светлино спасителна!
Можеше ли в темен гроб да се сокриеш?
О неискажливо ли трпение!

12. стих: Благословен си, Господи, учи ме на Твоите правдини.

Родот човечки
и бесплотните сили
зачудени стојат пред гробот Христе;
невидената тајна ги порази.

13. стих: Господи, со устата моја го објавив Твојот суд.

Чудо пречудно!
Необични нешта!
Животодавецот е лишен од живот,
Од раце Јосифови погребуван.

14. стих: Боже, се насладив од Твоите откровенија како од секое богатство.

Колку е дивно,
Христе мој, преславно!
Ти како човек в гроб мрачен лежиш,
Но неразделно со Отца остана.

15. стих: Господи, ќе размислувам за Твоите заповеди и ќе ги разберам Твоите патишта.

Иисусе Царе,
На небо и на земја,
И ако Ти в тесен гроб беше заклучен, сепак на
Тварите Ти си Владетел.

16. стих: Боже, не ги заборавам Твоите зборови, ќе се поучам со Твоите заповеди.

В гроб положен,
О, Христе Создателе!
Основите пеколни се растресоа,
Се отворија човечките гробови.

17. стих: Господи, дај ми мене, на Твојот слуга, да живеам и ќе ги исполнувам Твоите зборови.

Седржителе,
Задржан под земјата
Телесно си умртвен и в гроб затворен
Избавувајќи ги мртвите од адот.

18. стих: Боже, отвори ми ги очите ќе ги разберам чудесата на Твојот закон.

Животе, Спасе,
Излези од гниење.
Како мртов дојде Ти при умрените,
Ги искрши оковите адови.

19. стих: Господи, придојден сум на земјата, не скривај ги од мене Твоите заповеди.

Божјото тело
Како свешник на светот
Сега е скриено под гробната плоча,
Ја прогонува адската темнина.

20. стих: Боже, во секое време мојата душа ја сака и пожелува Твојата правда.

Силите ангелски
Со Јосиф и Никодим
Се собраа да Те погребаат во мал гроб
Тебе, за Кого мала е и вселената.

21. стих: Господи, Ти им се противиш на горделивите, проклети да се оние кои се отклонуваат од Твоите заповеди.

Иисусе Христе,
Жизнодавче, Спасе мој,
Доброволно умре Ти и смртта ја прими,
Та мене мртвиот да ме оживиш.

22. стих: Боже, ослободи ме од гордост и отчајност; сакам да живеам според Твојата волја.

Слово Божјо,
Со Твоето страдање,
Признавајќи Те Тебе, Творче сесилен,
Сѐ се измени страдајќи со Тебе.

23. стих: Господи, кнезовите седеа и ме клеветеа, а јас, слугата Твој, размислував за Твојата правда.

Адот изедник
В утроба Те прими
Тебе, скапоцен камен на животот.
Тој ги поврати сите умрени.

24. стих: Боже, Твоите откровенија се поука за мене и Твоите заповеди – мои совети.

Иисусе Христе,
В гроб Те положија,
Човечката природа Ти ја обнови,
Од мртвите кога славно воскресна.

25. стих: Господи, кон земјата се приврза душата моја; помогни ми да живеам според Твојот закон.

Христе Господи,
Ти слегна на земјата,
Слегна, да го спасиш Адама
И барајќи го, отиде во пеколот.

26. стих: Боже, Ти ги покажав моите патишта и Ти ме чу; научи ме на Твојата правда.

Наш Спасителе,
Како човек умираш,
Како Бог смртните си ги подигнал
Од гробовите и бездните на гревот.

27. стих: Господи, откриј ми ги патиштата на Твоите заповеди и ќе ги разберам чудесата Твои.

О, Слово Божјо,
Земјата се затресе
И ѕвездата Деница лачите ги скри
Кога влезе в гроб Ти, вечна Светлино!

28. стих: Боже задрема душата моја од отчајноста; утврди ме во зборовите Твои.

Со солзни ридања
Пречистата Ти Мајка,
Иисусе, мајчински Ти извикуваше:
Како ќе Те погребам, о Сине мој!

29. стих: Господи, патот на Твојата правда да ми биде закон и секогаш ќе го исполнувам.

Праотец Адам
Од завист е умрен,
Твојата смрт, Спасе, живот ми подари
Нов Адам кога в тело се јави.

30. стих: Боже, го засакав патот на вистината и не ги заборавив Твоите наредби.

Спасителе мој,
Под земја се скри Ти,
Сега ноќта црна Тебе Те покрива.
Озари не` нас Ти, вечна Светлино!

31. стих: Господи, ја засакав Твојата наука, не ме посрамувај.

Мој Спасителе,
Гробот сега Те сокрива,
Како луната сонце што помрачува:
Озари не` нас Ти, вечна Светлино!

32. стих: Боже, одев по патот на Твоите заповеди, кога Ти беше во срцето мое.

Христе Животе,
Откако смрт вкуси Ти,
Нас смртните од смртта нѐ ослободи,
Сега на сите живот ни даруваш.

33. стих: Господи, патот на неправдата да биде далеку од мене и со Твојот закон помилуј ме.

Житно зрно си,
Фрлено во земјата;
Многу зрнест клас искласи, Спасителе,
Ги обнови децата Адамови.

34. стих: Боже, вразуми ме и ќе го изучувам законот Твој; ќе го чувам со сето мое срце.

Иисусе Спасе,
Небесните ангели
Трепереа мртов кога Те видоа,
Со крилјата лицата ги криеја.

35. стих: Господи, води ме по патеката на Твоите заповеди, неа ја засакав.

Јосиф Те симна
Со почит од дрвото;
Како мртовец во гробот Те положи;
Воскресни, Боже мој, Спасителе!

36. стих: Господи, приклони го срцето мое кон Твоите откровенија и од лакомство избави ме.

О, Спасителе,
Ти си радост ангелска,
Денес си причина на тага,
Оти те гледаат мртов и без дишење.

37. стих: Боже, сврти ги очите мои од суетата на светот; да одам по патот на животот.

На крст издигнат,
Луѓето ги воздигна,
А под земја Тебе Те ставија,
Ти ги воскресна и сите умрени.

38. стих: Словото Твое, Господи, да ме научи на страв пред Тебе.

О, Спасителе,
Лежиш како мртов лав,
Како младо, силно лавче воскреснуваш;
Ја отфрлаш староста на телото.

39. стих: Господи, ослободи ме од смртниот живот, што сметав дека е прав; благи се Твоите пресуди.

Ти, Створителе
Ребро зе(де) од Адама,
И од реброто Ева си ја створил;
За нас живот е реброто прободено.

40. стих: Ги засакав, Боже, Твоите повелби; со Твојата правда крепи ме.

Јагне невино,
Ти си јавно заклано,
Како некогаш тајно јагне пасхално;
Сега сите суштества ги очистуваш.

41. стих: Господи, да дојдат на мене според Твоите зборови, Твојата милост и Твоето спасение.

Кој ќе искаже,
Ова што се случува,
И умира денес Тој за сите нас;
Како човек страда Владетелот на се`.

42. стих: Ќе им одговорам на оние што се подбиваат со моите зборови, оти Господи, се надевам на Твоите откровенија.

Мртов го гледаме,
Изворот на животот,
Ангелите исплашени извикаа:
Боже наш, зошто в гроб си заклучен?

43. стих: Господи, не одземај ги до крај од мојата уста зборовите на вистината; на Твојата милост се надевам.

Благи Спасителе,
Со копје си прободен,
Од реброто Твое нов живот потече
За спасение на нас грешниците.

44. стих: Боже, законот Твој ќе го пазам и ќе го запазам за секогаш.

Распнат си на крстот,
Ги собра народите;
Иисусе благи, в ребра си прободен
Со прошка и милост сите не поиш.

45. стих: Господи, одев слободно затоа што ги барав Твоите заповеди.

Добриот Јосиф
Страшно дело твори;
Тебе како мртов в гроб Те затвори
И исплашен од тоа тој трепери.

46. стих: Боже, пред цареви зборував за Твоите откровенија и не се срамував.

Силни Иисусе,
Доброволно слегна в гроб,
Мртвите на небо Ти да ги издигнеш,
Од каде излагани тие паднале.

47. стих: Се поучував од Твоите заповеди, Господи, многу ги засакав.

Иисусе слатки,
Мртов си за светот;
Ти си жив, како Бог живот им даруваш
На умрените, од небо пaднати.

48. стих: Боже, ги подигнав моите раце кон Твоите повелби што ги засакав

Навидум мртов,
Сепак, Спасе, Ти си жив,
Како Бог ги оживе умртвените,
Убивајќи им го умртвителот.

49. стих: Се вдлабочив и размислував, Боже за Твоите уредби.

О, чудна радост!
Неизмерна ли сладост!
Со нив ги исполни бездните на адот,
Светлината Твоја кога засија.

50. стих: Господи, спомни му ги зборовите Твои на слугата Твој, со кои мене надеж ми даде.

Човекољупче,
Поклон пред Твоите маки!
Ти ги славам и погребот и силата;
Од гревовни страсти се ослободив.

51. стих: Боже, подари ми утеха во моето смирение, зашто словото Твое живот ми дава.

О, Христе Боже,
Мечот беше подигнат,
Но се затапи оној на противникот;
Мечот едемски сега е пронајден.

52. стих: Господи, горделивите го погазија законот Твој, а јас не се оддалечувам од него.

Божјата Мајка,
гледајќи го Јагнето
на клање под нож, Таа горко ридаше,
поттикнувајќи го стадото да тажи.

53. стих: Господи, си спомнав за Твојата промисла и се утешив.

Христе Спасителе,
Макар што си погребен,
Ти појде во адот, него го обнажи,
мртвите ги дигна, гробовите – испразни.

54. Стих: Боже, жалам за грешниците што го оставија законот Твој.

Наш Спасителе,
Погребан драговолно,
Умртвените од века ги оживи,
Ги издигна до славата Очева.

55. стих: Господи, пееја песни за Твојата правда на местото каде што пристигнав.

Земјата трепери,
Во ужас е сонцето;
Божиот Син, за нас в тело е облечен,
За нас Тој сега смрт срамна поднесува.

56. стих: Господи, во ноќта си спомнав за името Твое и го запазив законот Твоја.

О, горчлив изворе,
О, потомство Јудино!
Во црна, длабока јама го фрливте
Оној што со мана вас ве хранеше!

57. стих: Боже, ја барав Твојата правда и Ти ми ја даде.

Вечниот Судија,
На суд пред Пилата стои,
Со неправедна смрт овој го осуди;
Тој го прикова на крстното дрво.

58. стих: Господи, Тебе Ти припаѓам; реков ќе го исполнам Твојот закон.

Горд Израиљу,
Злосторнички народе!
На слобода е убиецот Варава,
А на крст е прикован благиот Христос.

59. стих: Со сето мое срце Ти се молев Тебе, Господи; според Твоите зборови, биди милостив кон мене.

Со раката Твоја
Адама го создаде,
Затоа по природа Ти стана човек,
А по своја волја распнат си Ти.

60. стих: Боже, размислував за Твоите патишта и го оставив злото.

Слово на Отца,
Ти послушен Божји Син,
Слегна дури до пеколот страшен и мрачен
И го воскресна човечкиот род.

61. стих: Господи, се приготвив и не се збунив кога требаше да ги исполнам Твоите заповеди.

Светлино на светот,
О, светлино сакана!
Дева горко ридаше и му велеше:
Иисусе благи, Сине мој преслатки!

62. стих: Јажињата на грешниците ме врзаа, но Твојот закон, Господи, не го заборавив.

Луѓе зависливи,
Горди и убијци,
Срамете се од платното и убрусот
Сега од гроб кога Христос воскресна.

63. стих: Боже, на полноќ станав за да се исповедам пред судот на Твојата правда.

Предавник безумен,
Ти подли ученику,
Кажи ни причина за твојата злоба;
Како го предаде Христа за пари?

64. стих: Господи, содружник сум на оние кои се бојат од Тебе и живеат според Твоите заповеди.

Неверен Јудо,
Залудно се преправаш
Дека си пријател на сиромасите,
А Христа мил за сребро го продаде.

65. стих: Господи, со Твојата милост е исполнета земјата; поучи ме на Твојата волја.

Проклет Сотоно,
Како Христа го цениш?
Што доби тука за цената Христова?
Безумство и пропаст сам си најде.

66. стих: Боже, по зборот Твој, Ти благо постапи со слугата Твој.

Лажен добротворе,
Што жалиш за мирото,
Како го продаде Мирото небесно
За злато – Го предаде Божиот Син.

67. стих: Боже, Ти ме научи на добрина, расудливост и знаење, оти живеев по Твоите заповеди.

О, Божјо Слово!
О, слатка радост моја!
Утробата моја мајчински крвари
Над гробот Твој тридневен, о Сине мој!

68. стих: Господи, пред да се смирам, згрешив; затоа ги паметам Твоите зборови.

Богоневестата
Над Христа ридаше:
Кој ќе ми даде мене извори солзни
Достојно да го исплачам мојот Син?

69. стих: Благ си, Господи, со благоста Твоја поучи ме праведно да живеам.

Полиња, планини!
И безбројни народи!
Сите заридајте, со мене плачете,
Мајката на Бога, вашиот Господ.

70. стих: Се наголеми неправдата на горделивите против мене; со сето мое срце ги преиспитувам, Господи, Твоите заповеди.

Мој Спасителе,
Дева горко ридаше:
Кога ќе Те видам, о вечна Светлино!
Ти си радост и среќа на срцето.

71. стих: Боже, нивното срце се исплаши, а јас, под Твојата закрила сум силен.

Наш Спасителе,
Ти си камен аголен.
Од реброто Твое жив извор потече
И не` напои со живот бесмртен.

72. стих: Господи, блазе ми мене што си ме смирил; лесно ќе се научам на Твојата вистина.

Од реброто Твое
Тој извор полноводен,
Двојна река тече на сладоносни води,
Од неа пиеме живот бесмртен.

73. стих: Боже, сладок ми е законот на Твојата уста; го сакам повеќе од многу сребро и злато.

О, Господе наш!
Човечка смрт Ти прими,
Но воскресна од гроб, како што прорече.
Од смрт го издигаш родот човечки.

74. Слава на Отца и Сина и Светиот Дух:

Слове, Те славиме;
Ти си Створител на се`.
Со Отца и Духот Свет Те прославуваме.
Го величаме погребението Ти.

75. И сега и секогаш и вечни векови. Амин.

Пречиста Дево,
Ти си Мајка блажена
На Христа Спасителот и нашиот Бог
Го почитуваме Неговиот свет гроб.

И пак се пее првиот напев:

Живот си, Христе,
Но в гроб Те ставија;
Ангелските воинства се исплашија
Славејќи го Твоето смирение.

Потоа мала ектенија и овој возглас:

Зашто се благослови Твоето име и се прослави Твоето царство на Отца и Сина и Светиот Дух сега и секогаш и во вечни векови.

ЗА ВЕРАТА

Христијанската вера не` учи што направил Бог за човечкото спасение, а што човекот треба да направи за да добие спасение.

Бог на луѓето им се објавува Себе си преку Своите дела –преку видливиот свет, а особено преку човечкиот разум, совеста и срцето. Тоа природно Божјо откровение ни овозможува да знаеме за Бога и Неговиот закон.

За да можеме правилно да веруваме и достојно да Го почитуваме Бога, на луѓето им е објавено Божјото слово. Тоа е објавено преку Божјите избраници, пророците, а особено преку Синот Божји, Господ Иисус Христос, и преку Неговите ученици, апостолите.

Пророците и апостолите, по упатство и вдахновение на Светиот Дух, напишале низа свештени книги, кои во себе го содржат Божјото натприродно откровение – објавување на луѓето. Тоа е запишаниот збор – Библијата или Свето писмо.

Светото писмо е поделено а Стар и Нов Завет. Книгите на Стариот завет ги напишале пророците, и тие го содржат Божјото објавување на луѓето до Христовото доаѓање на земјата. Книгите на Новиот завет ги напишале Христовите ученици, апостолите, а тие го содржат Божјото слово, кое ни го објави Господ Иисус Христос.

Освен запишаното Божјо слово постои учење на верата (Божјо откровение), кое не е запишано во Светото писмо, туку е усно предадено од светите апостоли. Тоа усно предание е во потполна согласност со Светото писмо и за него се знае од времето на првите христијани (II Сл. 2, 15 и II Тим. 2,2). Најглавните вистини на Светото предание се наоѓаат во Правилата на апостолите, Вселенските и помесните собори на Црквата, во Правилата на светите оци и во црковните богослужбени книги.

СВЕТОТО ПИСМО е книга која мораш да ја имаш и секојдневно да ја читаш, бидејќи тоа е Божјо слово и основа на верата! „Кој и да го повика името Господово, ќе се спаси“, но да би го повикал мора да се верува, да би верувал мора да се чуе. Затоа слушни го словото на Вистината, Евангелието на твоето спасение!

Прво читај го Новиот завет и Псалмите, молејќи го Бога да ти го оспособи умот да разбереш. Немој да се колебаш ако ведна не сватиш се`, бидејќи секогаш кога повторно ќе ја читаш таа Книга, одново во неа ќе наоѓаш некоја нова вистина и ќе ти биде се` појасно. Управувај го својот живот според науката на Светото писмо, па тогаш Словото Христово секогаш ќе ти донесе радост и мир!

МОЛИТВАТА е побожно управување на човечкиот ум и срце кон Бога, обраќање кон Господа со вера и надеж во Него. Молитвите некогаш остануваат неуслишени, бидејќи „вашите гревови го затскрија лицето Божјо во вас, да не слуша“ – вели пророк Исаија (Ис. 59,2)

Христијанската молитва содржи:

-          Прославување на Бога поради Неговата вечна и недостапна слава;

-          Благодарност на Бога, за Неговите добрини и за секој дар кој од Него го имаме;

-          Молење за благодат и помош Негова, за опростување на гревовите, избавување од зло.

Треба да се моли со:

-          Цврста вера во Господа и непоколеблива надеж во Неговото милосрдие;

-          Истрајност, не престанувајќи со молитвите ни тогаш кога ни изгледа дека Господ не не` услишил.

Принесувајќи молитви кон Господа ние се обраќаме  и на Неговите светии како наши застапници пред Бога. Притоа, ангелите и светителите ги почитуваме не како Бога, туку како Божји угодници и битија кои се близу до Бога, па во молитвите им се обраќаме да се завземат за нас пред Бога. Слава и чест Му оддаваме единствено на Бога, а светиите ги повикуваме не како такви кои би можеле да ни помогнат со сопствените сили, туку како прославени пред Бога, кои би ни измолиле од Бога помош и Негова милост. Обично им се обраќаме со зборовите:

„Молете се за нас грешните!“

Во молитвите посебно и најнапред ја повикуваме Пресвета Богородица, нашата најголема застапница пред Божјиот престол.

Исто така, почитувајќи ги иконите на кои се претставени ликовите на светиите, ние не се поклонуваме на иконите како на материја, туку на Господа непосредно или преку Пресвета Богородица или светиите, кои се на иконите насликани.

МОЛИТВИ ЗА СЕКОЈ ДЕН

МОЛИТВА КОН ПРЕСВЕТА ТРОИЦА

Слава Ти, Боже наш, слава Ти.

Царе небески, Утешителе, Духу на вистината, Кој си насекаде и се` исполнуваш. Ризницо на добрините, Животодавче, дојди и всели се во нас. Очисти не` од секаква нечистотија и спаси ги, Благи, нашите души.

Свети Боже, Свети Силни, Свети Бесмртни, помилуј не`. (3 пати)

Слава на Оца, и Сина и Светиот Дух, сега, секогаш и во вечни векови. Амин.

Пресвета Троице, помилуј не`. Господи, очисти ни ги гревовите. Владико, прости ни ги беззаконијата. Свети, посети не` и исцели ги нашите слабости, заради Твоето име.

Господи помилуј (3 пати)

Слава на Оца, и Сина и Светиот Дух, сега, секогаш и во вечни векови. Амин.

Најважната христијанска молитва е Господната молитва „Оче наш“ која им ја дал Господ Иисус Христос на Своите ученици, учејќи ги како да се молат на Бога:

Оче наш,

Кој си на небесата,

да се свети Твоето име,

да дојде царството Твое,

да биде волјата Твоја,

како на небесата, така и на земјата.

Лебот наш потребен дај ни го денес,

и прости ни ги долговите наши, како што им ги проштеваме и ние на нашите должници,

и не не` воведувај во искушение,

но избави не` од лукавиот.

МОЛИТВА КОН НАШИОТ ГОСПОД ИИСУС ХРИСТОС

Семоќен Господи Иисусе Христе, голема е Твојата милосрдност, не оддалечувај се никогаш од мене, Твојот слуга, туку секогаш почивај во мене. Иисусе, добар пастиру на Своите овце, не ме предавај на ѓаволскиот бунт, нити на волјата на сатаната не оставај ме, зашто во мене е семето на гниењето, туку запази ме во сонот. Господи Боже и Царе Свети, Иисусе Христе, Те прославувам поради Твојата светлина што никогаш не потемнува. Преку Твојот Свет Дух, со Кој ги освети Своите ученици, Господи, и за мене недостојниот слуга Твој надкрили Го врз мојата постела Твоето спасение; просвети го мојот ум со светлината на разумот на Светото Евангелие Твое.

МОЛИТВА КОН АНГЕЛОТ ЧУВАР

Ангеле Христов, свет мој чувару, покровител на душата и телото мое, прости ми се` што до денешниот ден и денес сум згрешил, и избави ме од секое сло на лукавиот непријател, со никакоов грев да не Го разгневам мојот Бог. Моли се за мене грешниот и недостоен слуга Твој и направи ме достоен за благоста и милоста на Пресветата Троица и Мајката на мојот Господ Иисус Христос и на сите светии. Амин.

ПОФАЛНА ПЕСНА НА СВЕТА БОГОРОДИЦА

Богородице Дево, радуј се благодатна Марие, Господ е со Тебе! Благословена си Ти меѓу жените и благословен е плодот на Твојата утроба, зашто си Го родила Спасителот на нашите души.

СИМБОЛ НА ВЕРАТА

Верува во Едниот Бог, Отец Седржител, Творец на небесата и на земјата, и на се` видливо и невидливо.

И во едниот Господ Иисус Христос, Синот Божји, единороден, Које е роден од Оца пред сите векови; Светлина од Светлина, Бог вистински од Бога вистински, роден, нестворен, едносуштен на Оца, преку Кого се` станало; заради нас луѓето и заради нашето спасение, слезе од небеста и се овоплоти од Светиот Дух и Марија Дева и стана човек; и беше распнат заради нас во времето на Понтиј Пилат и пострада и беше погребен; и воскресна во третиот ден, според Писмото; и се вознесе на небесата и седи оддесна на Оца, и пак ќе дојде во слава да им суди на живите и мртвите и царството Негово не ќе има крај.

И во Светиот Дух, Господ, Животворец, Кој излегува од Оца, на Кого со Оца и Сина Му се поклонуваме и Го славиме, и Кој говорел преку пророците.

Во Едната, света, соборна и апостолска Црква исповедувам едно крштение за опростување на гревовите. Го чекам воскресението на мртвите и животот во идниот век.

Амин.

СОНОТ НА ПРЕСВЕТАТА ВЛАДИЧИЦА НАША БОГОРОДИЦА ШТО ГО СОНИ ВО ГРАДОТ ВИТЛЕЕМ

Пресвета Богородица сонуваше една ноќ во јудејскиот град Витлеем страшен сон. Кога се разбуди сета трепереше и се расплака.

Господ Иисус Христос и` пристапи, па Таа вака Му велеше:

- Мили мој Сине. Ноќва сонував страшен сон и сеуште треперам од страв и не можам да си дојдам на себе. Плачев и тажев. Кога се разбудив се помолив на Господа Бога, Создателот на небесата и земјата, да ме утеши, затоа што срцето уште ми е вознемирено. Целата треперам и се тресам од страв.

Ми се сони како Ти стоиш во мноштво народ и држиш еден лист испишан со Божјите заповеди од Стариот завет, а над нив две заповеди крупно напишани:

„Возљуби Го Господа твојот Бог

со сето свое срце,

со сета своја душа

со сета своја сила и

со сиот свој разум“, и

„Возљуби го својот ближен како себе си“.

Одеднаш некои вооружени луѓе Те фатија, а оној народ се разбега. Пото Те изведоа пред суд… Главата и телот Ти беа облеани со крв.

Христос Спасителот на тоа и` рече:

-  Пресвета и преблагословена Мајко Моја, ќе се оствари тоа што си го сонила, – Мене ќе Ми се случи сето тоа.

Ако некој го прибележи тој Твој Сон, па го носи секогаш со себе или го држи во куќата своја и ги научи оние заповеди што си ги видела на оној лист и почне да живее според нив и почне да Го сака Бог – Творецот на се` што постои, и ги возљуби ближните свои, па прави секакво добро дело – ќе биде спасен.

Нечистиот дух нема да му се вселува во душата, и доколку во смртниот час ги извршува сите заповеди, носејќи го чесниот крст со себе, ќе наредам, ангелите душата да му ја примат и да му ја населат во Царството Небеско“.

СОНОТ НА ПРЕСВЕТАТА, СЛАВНАТА И ПРЕБЛАЖЕНАТА БОГОМАЈКА ШТО ГО СОНИ НА ЕЛЕОНСКАТА ГОРА

Кога беше света Богородица на Елеонската Гора, додека спиеше, и` се доближи Господ наш Иисус Христос и тивко и` рече:

„Спиеш ли, мила Мајко Моја, или си будна?“

Таа се сепна, силно вознемирена, па Му реча на Иисуса: „Премили Сине мој! Еве, само што сум задремала, сонив страшен сон: Како, мило мое Дете, Тебе Те распнаа во јудејскиот град Ерусалим помеѓу двајца разбојници, за вре,е на Понтиј Пилат. Лицето и телото Ти беа во рани и со крв облеани, а на главата Ти ставија венец од трње. – Гледам, а Тебе жолчка Ти даваат да пиеш; со копје Ти ги прободија ребрата, а од раните потече крв и вод. Малку потоа сонцето се помрачи, земјата почна да се тресе, камењата се распаѓаа, завесата во храмот се расепи од горе до долу. На земјата настана темнина од шестиот до деветтиот час…

Тогаш дојдоа Јосиф од Ариматеја и Никодим, Твоите тајни ученици, Те симнаа од крстот, Те обвија со чиста плаштаница и в гроб Те положија. Три дена лежеше во гробот, а кога осамна третиот ден Ти стана од мртвите, слезе во адот и, разурнувајќи ја пеколната врата ги изведе од таму Адама и Ева. Потоа надгробната плоча се подигна и Ти – Воскресна. И се разгласи по целиот свет Твоето воскресение. По Твоето воскресение ситенароди доаѓаа кај Тебе, за да Ти се поклонат и да Те слават. А, Ти седиш на царски престол и сите ги даруваш со некој необичен леб и вино. Тој леб го држиш во рацете како Свое Тело и, кршејќи го, Го раздаваш на светот. Од Твоето тело тече крв во чаша и сите ги напојува, и штом некој се причести со Твојата Крв и Твоето Тело, лицето му се преобразува и станува светло како ангел, кој во златни облеки доаѓа и го одведува во царството небеско. А, Ти си се вознел на небесата и седиш од десната страна на Бога Оца“.

На тоа Христос и` рече:

„Пресвета Мајко Моја! Се` што си сонила ќе се изврши соМене. Навистина, навистина Ти велам:

- Кој ќе поверува дека Јас сум Спасителот на светот и на сите народи; дека Телото Мое е храна, а Крвта Моја вистински напиток; ако верува дека без тие две не може да добие спасение, тој навистина ќе биде спасен!

Значи, ако верува дека при причестувањето со светиот Леб и светото Вино го прима Моето Тело и Мојата Крв, па ако се очисти себе си од секаква нечистотија на телото и духо, навистина ќе наследи царство небеско. Лицето ќе му биде светло, а облеката сјајна како на ангел во вечното царство. На земјата несреќа никогаш не ќе има место во домот негов, а душата ќе му живее во мир. Ангелот чувар ќе го чува од ненадејна смрт, од зли луѓе и од разбојници. Кога оди на суд, ако мисли на Бога и се моли Бог да го спаси, ако е неправедно осуден ќе биде спасен. Ако, пак, е виновен па се покае ќе биде помилуванм а неговиот престап е простен.

И секој, кој наутро и навечер скромно, искрено и топло го замоли Бога Отецот за простување на гревовите, верувајќи дека Крвта Моја го мие човекот од гревот – навистина ќе биде мирен навек и сочуван од секоја беда и неволја.

Амин.

ЖИТИЕ НА СВЕТИ КЛИМЕНТ ОХРИДСКИ ЧУДОТВОРЕЦ

Свети Климент е ученик на светите браќа Кирил и Методија. По смртта на свети Методиј, свети Климент под притисок на германското духовништво тргнува од Моравија кон југ. Заедно со свети Наум и Ангелариј.  (Свети Климент, Наум, Горзад, Сава и Ангелариј се наречени свети Петочисленици.) Ја минуваат реката Дунав. По кратко престојување во Преслав, свети Климент доаѓа во Македонија, во Охрид. Тука со свети Наум развива голема архипастирска и просветителска дејност.

Во Охрид тој ја основа првата словенска книжевна школа во која бројот на ученици достигнува до 3.500 ученици, кои ги подготвува и оспособува за просветителска и преведувачка дејност.

Свети Климент изградил црква свети Пантелејмон. Во неговата дејност најмногу му помагал свети Наум.

По седум години духовна, култутрна и просветна дејност свети Климент е посветен за епископ. Тој е прв епископ Словен меѓу византиските епископи. Основоположник е на Охридската Архиепископија, денес Макеоднска Православна Црква.

Свети Климент и за време на својот живот правел чуда, како што неговите свети мошти и денес пројавуваат исцелителна моќ, поради што е почитуван како Чудотворец.

Свети Климент се упокоил во Господа во 916 година. Неговите чудотворни мошти почиваат во некогашниот храм на Света Богородица, кој покасно бил наречен Свети Климент Охридски. Сега се во црквата „Свети Никола“ – Геракомија во Охрид, каде верниците од сите страни доаѓаат на поклонение.

(забелешка: Денес светите мошти на свети Климент се чуваат во црквата „Свети Пантелејмон и Климент“ – Плаошник  во Охрид.)

МОЛИТВИ КОН ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦА (во тага)

Кон кого да повикам, Богородице во својата мака, ако не кон Тебе, Царице Небеска? Кој ќе го чуе мојот плач, кој ќе ги прими моите воздишки, ако не Ти, Пречиста, надеж на христијаните и засолниште на нас грешните? Кој ќе ме заштити повеќе од Тебе во моите неволји? Услиши го плачењето мое и приклони го Твоето уво, Владичице, Мајко на мојот Бог. Не презирај ги оние кои од Тебе бараат помош и не отфрлај ме мене грениот, туку вразуми ме и научи ме, Царице небеска. Немој да отстапиш од мене, Твојот слуга, Владичице, за моето молење биди мајјка и застапница. Еве, се предавам себе си на милостивата Твоја заштита. Плачам за своите гревови. О, кога би сакал да се погрижиш за мене и да ме приведеш, мене грешниот, кон тивок и безметежен живот! Кон кого ќе прибегнам, ако не кон Тебе, надеж и прибежиште на грешниците, кои се надеваат на неискажливото милосрдие и добрината Твоја?

Што да речам јас недостојниот за пофалба на Твоето величие и слава? О, Владичице, Царице небеска, Ти си Мајка моја и надеж моја. Ти си утеха и засолниште, покров, заштита и помош моја! Преблага Царице и брза застапнице, покриј ги со своето завземање моите престапи; заштити ме од видливите и невидливи непријатели и смекни го срцето на злите луѓе кои стануваат против мене. О, Богородице, помогни ми менебеспомошниот, кој поради телесните страсти со срцето боледувам. Само Твоето застапништво го имам пред Твојот Син и Господ Бог мој. Со Твоето големо застапништво, со Твоите сесилни молитви, дај, Пречиста, Непорочна и Преславна Марие, Мајко Божја, да бидам оправдан и избавен од секаква беда и напаст.

Радувај се Благодатна, радувај се зарадувана, радуј се Преблагословена, Господ е со Тебе!

*  * *

Бранови страсти ме збркуваат, голема тага и тегоба ја исполнува мојата душа. О, Пресвета, смири ја мојата душа со мирот на Твојот Син и душевната збркотија и тага одгони ја со Неговата благодат. Бурата на моите гревови, кои како огнен црв ме печат, смири ја и нивниот пламен изгасни го. Исполни го, Пречиста со радост моето срце и изгони ја маглата на моите прегрешенија пред мене, зашто тие ме збркуваат. Просвети ме со светлоста на Твојот Син. Изнеможе мојата душа, се` ми е тешко, па и молитвата. Еве студен сум како карпа, усните шепотат молитва, но срцето е неподвижно, тегоба го покрило. Одмрзни го мразот во мојата душа и загреј го моето срце со љубовта Твоја.

Не надевајќи се на човечка заштита, Ти припаѓам Тебе, Пресвета Богородице, не отфрлај ме, туку прими ја молитвата на Твојот слуга. Ме опфати тага, не можам повеќе да ги трпам демонските напади. Немам заштита нити имам каде да се засолнам, и секогаш бивам во таа борба победен, а утеха никаде немамосвен во Тебе, Владичице на светот. О, надеж и заштито на сите кои веруваат, не отфрлај ја мојата молитва. Амин.

* * *

Пресвета Мајко Христова, Пречиста, Преблагословена Богородице, еве, сатаната удри на мене како морски бранови на лаѓа: дење ме прогонува, ноќе ме мачи. Немам мир – се колеба мојата душа, трепери мојот дух. Поитај, Пресвета, и помогни ми. Измоли Го милиот Господ да ме помилува и да ми ги прости гревовите. О, Пресвета Мајко Иисусова, Твоето милосрдие е големо и тоа е најголем противник на пеколните сили. И најтешкиот грешник кога ќе падне во пеколно грло, туркан од нечистива сила, кога ќе спишти кон Тебе, кадра си да го избавиш; избави ме и мене. Еве, сатаната сака да ме сопре и да ја уништи мојата вера, но јас во Господа се надевам.

Нека Ти е слава, посветла и од серафимите, до век, амин.

МОЛИТВА КОН СВЕТИ СИСОЕ ВЕЛИКИ

Ти се поклонувам, свети и преблажени Сисое. Ја славам и величам твојата голема сила, што ја доби со Божји благослов, да можеш да ловиш нечисти и зли духови. Го славам твоето име свето – ти ја задоби милоста Божја. Постејќи и на Бога млоејќи се, си го примил дарот на Светиот Дух, да можеш да лечиш болни и мртви да воздигнуваш. Ти се поклонувам како на Божји праведник и најискрено те молам: во борбата на овој свет сочувај ме од немила случка и секакво смртоносно оружје. Ти си велик и силен, од Бога си благословен, те молам земи ме во закрилата своја и моли се за мане на Господа, да ми подари снага и сила за да им одолеам на непријателите во името на Оца, и Сина и Светиот Дух. Амин.

На Отецот се надевам, кон Синот прибегнувам, Светиот Дух ќе ме закрили – Света Троице – слава Ти.

ТРОПАРИ

На чесниот крст

Глас 1: Спаси ги, Господи, Твоите луѓе и благослови го Твоето наследство; дарувај му на нашиот православен народ победа над непријателите, и со крстот Твој заштити го Твоето жителство.

Свети Кирил и Методиј

Глас 4: Богомудри Кириле и Методие, еднакви по дух со апостолите и учители на словенските земји, Владиката на сите молете Го, словенските народи да ги утврди во Православието и едномислието, да го смири светот и да ги спаси нашите души.

Свети Климент

Глас 4: Со зборови си ги упатил народите во верата Божја, со делата си се издигнал, преблажени, кон божествен и блажен живот. Со чудеса си ги просветил оние што пристапуваат верно кон тебе. Со знаменија си ја осветлил темнината. Заради тоа го славиме твојот божествен спомен, Клименте.

Свети Наум Охридски

Глас 4: Соединувајќи се со Христа си го оставил светот, живеејќи по дух, телото си го распнал, преблажен Науме. Си се стремел како апостолите да се подвижуваш, и безбројно мизијско мноштво во верата си вовел. Така и нас со твоите молитви избави не` од искушенијата.

Света Петка

Глас 4: Го засака пустинскиот и тивок живот и ревносно тргна по Христа, твојот Жених; Неговиот благ јарем во својата младост примајќи Го, со крстниот знак храбро се вооружи против духовниот непријател. Со испоснички подвизи, постот и молитвите, си го изгаснала жарот на страстите, многуславна Параскево. И сега во небеските дворови со мудрите девојки стоејќи пред Христа, моли се за нас, кои го почитуваме твојот чесен спомен.

Свети Седмочисленици

Глас 1: Со пофални венци да ги овенчаме славните Седмочисленици, кои како светила блеснаа и Триединиот Бог ни Го благовестија; Кирила со Методија, Климента, Наума со Сава и Горазда со Ангеларија. Цврсти столбови на Црквата и боговдахновени заштитници на нашиот збор; прогонувајќи го бесовското незнабожечко учење, на Христа Бога молете се, да ја утврди нашата Црква и да им дарува на нашите души мир и голема милост.

Свети вмч. Георгиј Победоносец

Глас 4: Како ослободител на плениците и заштитник на сиромасите, лекар на немоќните, помошник на владетелите, победоносче, великомачениче Георгие, Христа Бога моли Го, да ги спаси нашите души.

Шведскиот затвореник

Јас се викам Т.М. и иако сум Грк по потекло, живеам во Шведска. Пред 12 години бев обвинет за криминал кој не го сторив и бев осуден на 3 години затвор. Ме затворија во темна ќелија 5 месеци, да ја чекам мојата жалба која требаше да се разгледува на 18. декември 1981, петок.
Во четвртокот вечерта во 3 часот, се разбудив изненадно, исплашен, и бев на нозе пред да сватам дека сум буден. Пред мене стоеше човек, бос и облечен во бела хајлина, смеејќи ми се. Беше висок и слаб, со брада. Не носеше шапка, неговите очи беа сини и личеше љубезно.
Го прашав на шведски, „Кој си ти?“ Се насмевна повторно и подигнувајќи ги рацете ми одговори на грчки, „Утре ќе бидеш ослободен на судот“. Повторив, „Кој си ти? Од каде знаеш?“ Насмевнувајќи се ми повтори, „Утре ќе бидеш ослободен“. Се свртив кон врата восхитен да видам дали ја оставил вратата отворена. Таа беше затворена. Повторно погледнав во посетителот и искусив нешто што никогаш нема да го заборавам се дури сум жив. Фигурата на мажот се издигна кон горниот агол на ќелијата, каде што и исчезна. Бев убеден дека штотуку бев сведок на чудо Господово. Се прекрстив и заспав.
Идното утро бев одведен во судот, каде после неколку часа, судијата се исправи и рече, „Слободен сте“. Клекнав на колена, се прекрстив и ја напуштив судницата. Им се јавив на моите родители, да им кажам дека сум ослободен. На мое изненадување, тие веќе знаеа. „Како? Како дознавте?“ – извикав. Ми кажаа дека ги информирала сестра ми, која му се молела на свети Ефрем во Неа Макри претходниот ден.
Се јавив кај сестра ми. Таа ми кажа дека во четвртокот вечерта пошла во манастирот на свети Ефрем за да се моли за мене. Таму го почувствувала ветувањето на свети Ефрем, дека ќе бидам ослободен од затворот. Им јавила на моите родители за настан кој ќе се прочуе следниот ден. Особено беше восхитувачки тоа што никој не знаеше дека судењето е закажано за следното утро.
Неколку денови подоцна поштенски добив книга и икона од свети Ефрем, од мојата сестра. Веднаш го препознав мојот мистериозен посетител. Заминав во Грција и штом пристигнав се упатив кон манастирот за да му заблагодарам на светецот за големиот подарок што преку него го добив од Бога.

Т. М. Карусел
Стокхолм, Шведска

Бремената жена

Јуни 1983, во моето село една многу побожна 17-годишна жена остана бремена. Докторот ја информирал дека не ќе може да се породи по природен пат и таа била преплашена, знаејќи дека тоа ќе биде болно и ќе заврши со царски рез.
Еден ден одлучила да посети роднина кој се наоѓал в болница, со надеж дека ќе најде некоја жена која во тоа време се породила и која би ја охрабрила. Во исто време таа му се молела и на свети Ефрем, онака како што ѝ кажавме, со зборовите: „Светителу, да го родам ова дете на најлесниот можен начин“.
Иако тој ден била прегледана од доктор, тој не заблежал ништо невообичаено, вечерта жената била неспокојна. Немала симптоми за породилни болки, но нејзиниот сопруг, по Божја промисла, инсистирал да ја однесе на клиника. По пат таа му замерила на сопругот, бидејчи докторите и сестрите ќе се шегувале со нивната непотребна посета.
Кога пристигнале жената била прегледана од страна на сестрите кои изненадени рекле дека таа ќе се породи во најскоро време. Кога докторот пристигнал, преплашената жена почнала да се моли и во рок од 3 минути бебето безболно се нашло во рацете на докторот, подоцна ја уверил новата мајка дека нејзиниот најтежок пороѓај се претворил во најлесниот во неговата 25 годишна пракса.

Марија
Каламата Сити
16 септември 1983

Неверничка

Една моја пријателка дојде еден ден и ми даде една икона од еден светец Ефрем. Ја прифатив со благодарност, но тајно мислев како да се ослободам од неа што побрзо, бидејќи не верував во Бога. Ја поставив масата во трпезаријата.
Неколку денови подоцна, на полноќ, видов слаба црвена светлина пред иконата на светецот. На почетокот бев преплашена, но за кратко време почувствував некој вид на внатрешна радост. Гледав црвено светло кое светеше како кандило цела ноќ. Селдниот ден им кажав на моите соседи за чудото. Сите беа изненадени, бидејќи знаеја дека не верувам во Бога.
Поминаа неколку денови, но не гледав светло повторно. Не сакав да ја допрам иконата, оти бев преплашена. Решив да се ослободам од иконата, не сакав да го видам црвениот пламен повторно. Кога заспав таа ноќ, го сонував свети Ефрем. Тој беше висок и изгледаше строго. Носеше долга хаљина која достигнуваше до земјата и имаше врзано ортомче околу половината, делумно се сеќавам на неговите византиски сандали. Се чувствув прегрешно и не можев да го погледнам в лице. Ми се обрна со нареднички глас: „Нема да ја видиш светлината повторно, бидејќи рече дека не сакаш, но знај – можеш да ја отстраниш мојата икона, но јас секогаш ќе бидам овде“.
Благодарение на свети Ефрем, сега јас верувам во Бога.

Катерина Калогератос
Неос Космос, Атина

Полагање на приемниот испит по хемија

Моето име е Елена Вулгаракис. Конкурирав за прием на универзитет и полагав приемен испит во јуни 1985. Не постигнав добро на приемниот по физика и тој ден полагав хемија, се сеќавам тој ден беше четврток и бев многу нервозна. Иако напорно учев, хемијата не беше мојот најдобар предмет и бев несигурна во себе. На пладне тестот скоро да беше завршен, и не бев сигурна дека одговорив точно. Почнав интензивно да Му с молам на Бога за помош.
Тогаш, слушнав тивок глас кој ми шепотеше на увото, го избришав тоа што го имав напишано. Беше како некој да ми ги диктира точните одговори.
Кога се вратив дома, дознав дека за време на тестот една моја роднина телефонирала во манастирот и побарала од мати Макрина, да го моли свети Ефрем да ми помогне. Свети Ефрем, бил тој што стоел до мене за време на тестот и ми помогнал со одговорите. Тоа го направил поради неговото огромно човекољубие.
Со огромна љубов, му заблагодарив на светецот, кој ми подари 90% на испитот по хемија.

Елена Вулгаракис
Некеа, Атина

Јас сум Ефрем

Следниов настан на авторот му ја раскажала една монахиња од Свето Ангелската Обител во Каламос, Атика, на крајот од 1992 година. Нејзе ѝ ја раскажал таксистот кој го возел момчето од овој настан, при неговата прва посета на Неа Макри во 1990. Таксистот го опишал настанот од збор до збор, како што нему му ја раскажало момчето, овој настан бил објавен и во грчкиот весник „Ортодокс Типос“.

Да започнеме со тоа, дека веќе поминаа два месеци откако престанав да земам од отровот, и се чувствува како и секој нормален здрав човек. Немав желба повторно да примам никаква супстанција во мојата крв. Ова не се должи на мојот напор, туку сѐ тоа е поради чудесната моќ на Бога и на неговиот светец.
Се родив и пораснав во Атина, во Кукаки, до мојата осма година. Единствено дете сум во моето семејство, и моите родители лудо ме сакаа и никогаш не одбија нешто што сум посакал. Кога имав осум години со моите родители заминавме во Америка, за подобар живот. Со помошта на роднините, моите родители најдоа работа, а јас се запишав в училиште.
Како што растев, така растеа и моите апсурдни желби и пороци. Поради мојот характер, лесно подпаѓав во лоши друштва и за брзо време пробав марихуана и хашиш. Како што минуваа годините лесните дроги не ме задоволуваа ниту мене ниту моите пријатели. Така да преминавме на тешки дроги кои ги наоѓавме во истата околина. До нив лесно пристапувавме исто како и до лесните дроги. Но, овие беа многу поскапи, а јас бев невработен. На почетокот крадев од џебовите и ќесињата на моите родители. Ама, кога со текот на времето имав потреба од поголеми дози, и откако ме открија моите родители, почнав да ги малтретирам како би дошол до пари. Мојата состојба беше критична, ја разбирав, но не можев да се вратам назад. Родителите ме водеа по лекари и психолози, со надеж дека тие ќе можат да сторат нешто за мене, но немаше ништо, никаква светлина од никаде. Лекарите им кажаа дека доколку не ја напуштам таа околина, мојот живот би бил многу краток.
Еднаш, во тоа време, кога седев сам дома, во очајна состојба, еден непознат посесител, кого до тогаш го немав видено се појави пред мене. Беше средно висок и имеше многу големи округли очи, кои шараа наоколу. Имаше долго црно руно на неговито тело. Имаше и рогови и опашка. Неговиот глас беше силен и јак, страшно убедлив што не оставаше простор за несогласување.
Започна да дава детален преглед за мојот живот од времето кога бев роден се до тој момент, а јас можев само да се согласувам со она што го раскажуваше. „Ги имаше сите задоволства“, ми рече на крајот, „не ти останува ништо друго, освен да дојдеш со мене…“, „Како?“ – го прашав.
Ми рече: „Ќе го земеш автомобилот, и ќе возеш по тој и тој пат. Ќе возиш по него толку и толку километри (не се сеќавам колку), а јас ќе бидам таму и ќе те чекам…“ Тој пат беше прав многу километри, а на едно одредено место имаше незабележителна кривина, каде многу возачи кои возеле пребрзо, имаа отстапено од патот, удрено во еден ѕид и умрено. Веќе имав слушнато за многу сообраќајни несреќи кои се имаа случено на истото тоа место. Направив точно како што ми кажа, и и јас удрив во ѕидот. Колата заврши катастрофално. Никој не можеше да ја препознае, но јас поминав само со лесни повреди. Откако ми дадоа прва помош, се вратив дома.
По околу 10 дена од несреќата, истиот несекојдневен посетител повторно се појави, сега во мојата кујна. На неговото диво лице се гледаше пена која од бес излегуваше од неговата гнасна уста, имавтајќи со главата, рече со истиот глас: „Ништо не направи“. Се скаменив, и погледнувајќи го успеав да го прашам: „Што треба да направам?“
„Веднаш земи тројна доза од она што го земаш вообичаено и сигурно ќе дојдеш со мене“. Тој исчезна, а јас не се сетив ниту да се запрашам себе си, како влегол во мојата куќа, или кој беше – само почнав да го реализирам планот.
Ја ставив дрогата во шприцот и барав место за да ја вшприцам во моето изнадупено тело. Дозата беше голема и јас веднаш се онесвестив. Кога сеуште бев во несвест видов висок човек со мантија, црна камилавка и крст на челото. „Не плаши се“ , ми рече, „ќе ти биде добро, а кога ќе се вратиш во Грција, дојди кај мене дома. Јас сум Ефрем“.
Се разбудив кака да немав земено од тој проклет отров. Почувствував силна желба да заминам во Грција, и колку што можев побрзо ѝ кажав на мајка ми, таа беше восхитена и мислеше дека тоа е чудо, бидејќи тие се обидуваа да ме оттргнат од таа околина многу пати, но без успех. И раскажав на мајка ми сѐ што ми се случи, и та реши да ми се придружи на моето патување. Кога се вративме во моето старо маало (во Атина), појдовме кај нашиот парохиски јереј и од него научив кој бил чудниот посетител и што сакал од мене. Тој бил ѓаволот и ја сакал мојата бессмртна душа. Му благодарам на Бога од длабочините на мојата душа. Се исповедав и постев, а по 15 дена јерејот ме причести. Кога ја видов иконата на свети Ефрем, знаев дека е тој што ме спаси од ужасниот отров.
Бев во Неа Макри и платив да се служи литургија за да му се заблагодарам на светецот. Сега доаѓам во манастирот понекогаш за да избегам од светот на кратко и за бидам повторно осигурен дека не ми се потребни дроги повеќе.

Житие

Новомаченикот Ефрем е роден во Грција на 14. септември 1384 година. Татко му се упокоил уште дури свети Ефрем бил мал, а богоугодната му мајка останала да се грижи за своите седум деца.

Кога свети Ефрем наполнил 14 години седобриот Бог го упатил во манастирот на гората Амоман, во близина на Неа Макри на полуостровот Атика. Манастирот во кој живеел бил посветен на светото Благовештение Богородично и на света Параскева. Овде го понесол Крстот Христов, крст кој сите Негови следбеници мораат да го понесат. Запален со љубовта кон Бога, Свети Ефрем целосно се предал на монашката дисциплина. Скоро 27 години во сѐ ги поддржувал светите отци и пустински подвижници. Со божествена ревност, го следел Христа и ги отфрлил сите замки на светот. По милоста Божја, се очистил себе си од сите душоуништувачки страсти и постанал престојувалиште на Светиот Дух. Достојно го носел свештеничкиот чин и служел во олтарот со огромна почит и длабоко покајание.

На 14. септември 1425 година, нечестивите Турци, започнале поморска инвазија за да го уништат овој свет манастир и за да ја опљачкаат околината. Свети Ефрем бил една од жртвите на овој напад. Многу од монасите биле мачени и обезглавени, но свети Ефрем останал сталожен. Тоа ги разгневило Турците, така да тие го затвориле и почнале да го измачуваат сѐ со цел да се откаже од Христа.

Го затвориле во една мала ќелија без храна и вода, и го измачувале секој ден, со надеж дека ќе го натераат да ја исповеда муслиманската ерес. Со месеци преживувал ужасни мачења. Кога Турците увиделе дека светецот останува со вера во Христа, одлучиле да го убијат. На 5. мај 1426, го извеле од неговата ќелија и го обесиле со нозете угоре на една боболка, го тепале и му се подбивале. Го прашувале: „Каде е твојот Бог? Зошто не ти помага?“ Светецот не омалаксувал, но се молел: „О, Господи, не слушај ги зборовите на овие луѓе, но нека биде волјата Твоја, онака како што Ти си заповедал“.

Варварите му ја искубале брадата и го малтретирале се додека не му ослабеле силите. Неговата крв истекла, а неговите алишта биле испарталени. Со ова Агарјаните не биле задоволни, сакале да го малтретираат уште повеќе. Еден од нив зел запален стап и му го зарил во папокот. Светецот почнал ужасно да вриска од ужасната болка што ја почуствувал. Крвта течела од неговиот стомак, но Турците не престанале. Го повториле ова ужасно мачење многу пати. Телото и екстремитетите му се наоѓале во грч од огромната болка. Светецот бил слаб да зборува, така да тивко се молел на Бога да му ги прости гревовите. Крв и плунка течеле од неговата уста, а земјата била натопена со неговата крв. Потоа паднал во несвест.

Мислејќи дека веќе умрел, Турците ги пресекле ортомите со кои бил врзан за дрвото, и телото на светецот паднало на земјата. Бесот на нечастивите не им бил стивнат, па тие продолжиле да го клоцаат и да го тепаат. По малку време, ги отворил очите и се помолил: „Господи, Тебе Ти го предавам духот мој“. Околу 9 часот, тоа утро, праведната душа на овој светец се раздвоила од неговото намачено тело.

Ова мачеништво останало заборавено околу 500 години, скриено во длабочините на тишината и заборавот се до 3. јануари 1950 година.

Откривање на светите мошти

На 3. јануари 1950, преподобната Макарија (+ 23. април 1999) се шетала низ руините на возобновениот манастир на планината Амомос, размислувајќи за мачениците чии коски расфрлени по земјата, и чија крв го навадила дрвото на Православието. Таа сватила дека се наоѓа на свето место, и го молела Бога да и дозволи да запознае барем еден од отците кои живееле тука. Повикала еден млад работник кој работел во манастирот и го натерала да копа во остатоците на една стара ќелија. Младичот почнал грубо да копа, но монахињата го натерала да копа полека и внимателно за да не ги уништи моштите кои очекувала да ги пронајдат. Работникот почнал да и се потсмева. Кога достигнал длабочина од околу 2 метри, ископал глава од Божји човек. Во тој момент воздухот се испонил со благоухана миризба. Работникот побледел и онемел. Монахињата му наредила да замине и да ги остави сами. Потоа паднала на колена и побожно ги целивала моштите. При расчистување на земјата пронашла ракав од расото на светецот. Материјалот бил тенок и изгледал, дека е ткаен на разбој од некое дамнешно време. Таа го открила и остатокот од телото и започнала да ги вади коските, кои изгледале како да биле од маченик.

Мати Макарија останала на тоа свето место и откако паднала ноќта, и тука ја прочитала вечрната служба. Неочекувано, слушнала чекори од гробот, преку дворот кон црковната врата. Чекорењето личело на машко чекорење. На монахињата ѝ било страв да се заврти, но тогаш слушнала глас: „Колку долго, ќе ме оставиш овде?“

Кога се завртила видела висок монах со мали округли очи, чија брада достигнувала до неговите гради. Во својата лева рака носел светилка, а со десната благословувал. Мати Макарија се исполнила со радост и нејзиниот страв исчезнал. „Прости ми, ќе се погрижам за тебе утре, толку побрзо колку што Господ ќе направи да се јави зората“. Светецот исчезнал, а монахињата продолжила да ја чита вечерната.

Утрото по средбата, мајка Макарија ги исчистила коските и ги внела во олтарот на црквата и запалила кандило пред нив. Ноќта свети Ефрем ѝ се јавил на сон и ѝ се заблагодарил за грижата за неговите мошти, потоа рекол: „Моето име е Ефрем“. Од неговите усни, ја слушнала историјата за неговиот живот и мачеништво.

Откако свети Ефрем го прославил Бог во својот живот и со неговата смрт, Господ му се смилувал и го удостоил да чини чудеса. Оние кои го почитуваат светецот со вера и љубов бидуваат исцелени од најразлични болести и немоќи, и е брз да одговори на молитвите на оние кои викаат кон него.

Тропар, глас 1
На горе Непорочных яко солнце возсиял еси,/ и мученически, богоносне, к Богу изшел еси,/ варварское нашествие претерпел еси,/ Ефреме великомучениче Христов,/ сим присно источаеши благодать всем благочестно вопиющим ти./ Слава давшему ти крепость,/ слава прславльшему тя,// слава подающему тобою всем исцеления!

Кондак, глас 3
На горе Непорочных подвизался еси, богомудре,/ и на сей прошел еси мученичества путь,/ сего ради сугубым венцем Живодавец достойно тя венчал есть,/ священномучениче Ефреме,// прилежно просяща помиловати славословящих тя.

Свјати отче Јефреме, моли Бога о нас!

Споменот на светиот Ефрем Православната Црква го празнува на 3(16). јануари денот кога се пронајдени неговите свети мошти и на 5(18). мај, денот на неговата маченичка кончина.

Ова писание го составувам нормално по повод состојбата во нашата помесна Црква. И уште веднаш да кажам дека според мене, кој сум никој и ништо, не е ни малку розова. Не е розова од причини што улогата на крилјата е измешана, но и едното и другото крило имаат големи рани.

Прво да дефинираме што би подразбирале под парохија. Парохијата, исто како и манастирот претставуваат ткиво, составено од повеќе клетки, кои сотворуваат еден орган, а повеќе органи еден организам. Клетка би била секоја жива крстена личност,  орган секоја епархија, а целиот организам, би била целата (една и единствена) Света, Соборна и Апостолска Црква. Во секој случај парохијата е наменета за мирјаните, луѓето кои живеат во светот. Нејзината глава парохискиот свештеник е мирјанин и треба да се грижи за своето од Бога поверено стадо. Секој парохиски свештеник треба да е добар пастир на своето стадо, зашто пред Пастирот на пастирите ќе даде одговор за секоја овца! За секој мирјанин покрај самиот, одговор ќе даде и неговиот парох. Не за џабе и св. Јоан Златоуст во една своја беседа изрекол дека од 1000 попови само 1 ќе се спаси. Што поради народот, што поради пастирите денеска парохијата се наоѓа во мизерна положба. Ниту народот го чувствува парохот за свој, ама ниту парохот го чувствува за свој поверениот му народ. А и како ќе се засакаат едни со други кога парохискиот свештеник многу често ја менува својата парохија? Се случува, посебно по селските парохии, секоја година да се смени попот, па и тој поп што е, служи служба Божија еднаш до двапати во годината, па така да го гледаат само кога ќе им извршува некоја од најтребните треби, но и тогаш ќе нема време да им одржи некоја беседа. Лажна е претставата дека жителите на селата се понабожни од жителите на градовите! Можеби повеќе веруваат, но во што не знаат и самите. Дали се криви тие? Во никој случај! Најчесто за нивното неверие крив е попот што како казна е пратен во селото, но уште повеќе виновен е самиот Епископ што и самиот тој има сватено дека селската парохија е казна, ко да по селата нема луѓе жедни за Словото? Ако го нема попот, ќе намини јеховистот или саботјанот, а во последно време ништо чудно да си дојде и фратарот. Што има да се замара попот кога и онака за некоја година ќе си замине в град.

И градските попови не се трудат нешто посебно. Еднаш во месецот ќе бидат чредни, ако ја имаат таа среќа и се во некоја епархија каде Владиката е мек и баш му е гајле за сѐ, ќе служат само во недела, ќе најдат некоја беседа ќе ја прочитаат и толку. Ако имаат среќа ќе крстат и венчаат некого, ама гробиштата не им бегаат.  Дали и овде ќе се зближат со народот? Што има да се зближуваат. Жалосно е што 90% од мирјаните меѓу нив и поповите, јерејската служба ја сваќаат само како еден вид на сервис. Доколку и се познаваат со своите парохијани кога ќе се видат ќе разговараат за политиката, времето, комшиите, за Бога немаат ниту желба ниту време. Но, дали сите попови се исти? Да бидам искрен кога бев помал мислев дека сите попови се светци, светци како нашиот парох отец Т. Прекрасен човек, а уште попрекрасен свештеник. Човек кој што со сето срце и со целиот ум верува во Бога, на начин бабешки (како што се изразуваат „модерните“ теолози и верници), но со доволно голема вера да воцркови огромен дел од повереното му стадо. Се сеќавам ќе влезеше в куќи и одма почнуваше: Од кога не сте се причестиле? Ти ќе испостиш 5 дена на вода и да се причестиш! Ти 3! Телевизорот пак сте го пуштиле! Фрли го  темјанот сатански! Значи ја имав таа среќа да го спознаам Бога, преку оној, прeку кој и требаше да го спознаам, преку мојот парох. Неговиот заменик, новиот ни парох, можеби греши повеќе, но и се кае повеќе! Па и тој е љубен од нас, но и ние ја чувствуваме неговата љубов, па дури и кога се караме.

На жалост, не сите ја имаат таа среќа да им се погодат парохиските свештеници, поради голем број на причини, но би навеле само неколку. Најголемата причина што богословското образование место евентуален потребен услов за запопување, тоа претставува доволен услов. Па се случува да има попови кои: во историјата на Црквата доверба немаат, а во Божјите ветувања не веруваат; попадиите и децата Храмот Господов не знаат каде е, домот не си го уредиле па Црквата ќе ја уредуваат; место да бидат пример како треба да се живее постануваат пример како не треба. Од друга страна па и нашите богословски институции се за никаде, професорите(барем од факултетот) не знаат нити ред нити поредок, не ги почитуваат чиновите црковни! (Пример: Се случува да професор откако ќе го прочита Апостолот не му целива десница на јерејот, в олтар влегуваат ко в канцеларија, ама не им е срам да канат протестантски антиепископи да држат предавања, можеби нив и метании им прават). Сѐ ова што претходно го споменавме е доволна причина да гладните за Христа мирјани почнат да се обраќаат таму каде што не треба, а тоа во најдобар случај се манастирите. Зошто манастирите не се место за мирјаните ќе прочитате  подолу.

Што е манастирот? Манастирот или обителта е заедницата во која се спасуваат и црквуваат монасите! Значи колку што се разликуваат монасите од мирјаните толку се разликуваат и манастирот и парохијата. Монасите при  монашењето умираат за светот, а мирјаните се живи за светот, голема суштинска разлика!

Според тоа што монасите и мирјаните се разликуваат не гледам потреба дури ниту да се мешаат едни со други, зашто тешко дека би имале некоја си посебна корист, посебно ако и монасите не се сосема утврдени на својот позив и не се целосно умрени за светот во кој живеат мирјаните. Но, што се случува кај нас? Кај нас се случува тоа да ни монасите доволно очистени од своите страсти и уште на млеко мирисајќи стануваат „старци“ и велики духовници. Мирјаните пак ќе си појдат во некој манастир и ќе видат дека монасите живеат многу поправеден живот од нивниот парох. Место да бегаат од мирјаните, монасите ќе ги пречекаат. Место да ги натераат да си одат кај своите пароси тие ја превземаат улогата на парохот! Па, почнуваат да ги упатуваат место на мирјанскиот животен пат – на монашкиот. Им всадуваат помисли почнувајќи од тоа дека само монашкиот пат е исправен, им наметнуваат монашки типик, па дури и ги советуваат своите духовни чеда да престанат со брачното општење сметајќи го за грев…

Многу пати ме прашале кој ми е духовник и толку пати сум ги разочарал, кажувајќи им дека духовник ми е мојот поранешен парохиски свештеник. И нормално почнуваат да ме убедуваат како е поарно да се исповедаш кај монах, отколку кај поп.  Норамално секогаш добиваат одговор дека сум мирјанин, не планирам да се монашам, а од монах би побарал само да се моли за мене.  Дали само јас го делам ова мислење? Не, самите монаси: епископите г. Никанор Банатски, г. Милутин Ваљевски, архимандритот Јоило Ќириловачки и игуманијата Гликерија Ќелиска (за овие со сигурност знам) топло препорачуваат секој мирјанин за духовник да си го бира својот парохиски свештеник, зашто тој ќе одговора за мирјанинот, а и тој надобро го познава. Навистина е така. Мојот парох ќе си го сретнам и в црква и на гробишта, и на пазар и в чаршија и на корзо… Мојот парох ме знае мене, го знае моето семејство, голем дел од моите роднини, моите пријатели, а особено моите комшии. Отец Јоило убаво вели: живееш ти на растојание од 100км од твојот духовник, ненадејно ти доаѓа смртниот час, кај ќе го бараш твојот духовник да те исповеда и причести? Па кој знае дали за твојата кончина ќе разбере и пред 40. ден. И претходно споменав дека навистина има попови кои на изглед не се баш најдобри, некои и навистина се лоши. Ако парохот навистина е лош, тогаш исповедај се кај некој друг поп. Ако навистина не можеш да најдеш асолен поп во кој би имал доверба дури тогаш обраќај се кај некој монах. Ако попот не ти обрнува внимание, мати Гликерија убаво вика, фати го за ракав и тегни го, ќе види ќе не види ќе ти обрни внимание. Ако нешто те соблазнува – кажи му! Ако нешто те интересира прашај го! И што е најважно, моли се за него!

Проблемот е и во тоа што МПЦ е сведена до тоа дереџе да единствената „црква“ која ја прифаќа и почитува е РКец. На жалост, а поради гордост и лудост, МПЦ до ден денешен нема „политички“, а камоли литургиски односи со ниту една друга Православна Црква, а за најголема жалост ниту со најсветата Патријархија Иерусалимска. Денеска МПЦ на наша огромна жалост во очите на православниот свет ја завзема истата положба како и дохалкидонските цркви, како римпапската црква, како англиканската. Душите и нашето спасение се во прашање, но кога и ние самите не водиме доволно грижа за истите наивно е да очекуваме друг да се погрижи.

Од друга страна лудиот екуменизам зема се поголем замав во Православието, па и кај нас. Иако не сум против екуменизмот и далеку од тоа да сакам да сите римпаписти и останати откачени еретици да одат во Адот само поради тоа што не се православни, но права лудост е да се создаваат расколи, да се уништуваат души на православни и правоверни само за да се биди во единство со другите. Тоа е ко јас да земам и да му изразувам љубов на мојот комшија, кој сака да ми го завземе пола двор, а таа љубов да биди причина да се мразам со моите родители и деца. Зарем не е исто? Па кога толку се угледуваме на римскиот папа (за кого мариовците уште во 19. век испеале песничка во која ги плашат своите деца со римпапа – римвампир), треба да се угледаме и на неговата икономија и на неговиот обид да прво си го разреши расколот во својата заедница, а дури потоа да им отрча во прегратка на псевдохристијанските сектанти. За разлика од него сведоци сме, дека кај нас се потценуваат оние православни чии дедовци биле Богомолци, татковците нивни верата ортодоксална во времето на комунизмот ја одржале, храмовите ги сочувале. Сведоци сме дека се сметаат за малоумни, фанатици, сектанти, баби и псевдозилоти, дека нивната вера е паганска. Сѐ во корист на лудиот екуменизам, за кого преподобниот авва Јустин Ќелиски со право вели дека е сеерес. На фејсбук профилот на еден наш богослов, ценет презвитер, вероучител и на жалост луд екумениста дозволено им е на сите еретици, сектанти и пагани, да пишуваат колку што сакаат, но не и на православните кои ја проповедаат Вистината. Неговата лудост оди до таму што кога пишува за крштевањето дозволува да стојат коментарите од козарот на саботјаните кои претставуваат врски кон клипови во кои е прикажано осатанување на некои несреќни неверници и сквернење на водите на едно наше езеро. И сето тоа на профилот на еден наш презвитер, на кого му поставивме прашање што е медитација и се до денеска очекуваме одговор, се надеваме дека барем до Второто и славно Христово Пришествие ќе го добиеме. За светата Литургија, која самоволно и без ничиј благослов некои презвитери на своја рака ја менуваат и неоварламизираат нема потреба да пишуваме. Тој проблем од поодамна го имаат браќата и сестрите  од СПЦ (Српската Православна Црква) и имаат доволно и пишувано и проповедано.

Кога сме кај екуменизмот трагедијата да биде најголема на широка врата е навлезен и во нашиот богословски факултет(БФС). Што се случува таму? Место да се канат истакнати православни богослови да држат предавања, кај нас се канат некои си антиепископи од методистичката (неделјанската) секта, иронијата да биде уште поголема и неделјаните од мојот град се бунат против екуменизмот, можеби во иднина и ќе оформиме екуменистичка организација за борба против сеереста екуменизам. Еден од професорите, (бивш?) клирик, кој се занимава со пишување (т.е. преведување) не престано се фали со фотографиите на кои е сликан на разни екуменистички конференции. Библиското здружение, на чие чело се наоѓа друг професор на БФС издава протестантски Библии.

Во екуменизмот сепак предничи несреќниот поп загрепски. Тој на света Литургија дури зема благослов од унијатскиот лажен епископ, а на секој екуменистички собир во Хрватска се наоѓа на чело. Како да не го слушнал првиот псалом кој вели: Блажен муж, иже не иде на совет нечестивих…

Имајќи в предвид дека МПЦ не се наоѓа и не сака да се наоѓа во канонско и литургиско единство, зашто на некои нејзини членови нацијата им е помила од Христа, имајќи в предвид, дека некои клирици, а особено световната „интелегенција “ е желна за единство со нашиот поддржавател и признавач на нашето уставно име – римскиот папа, имајќи в предвид дека како причасници на МПЦ во православните земји не смееме да се причестиме нигде, освен во Банатската Епископија, а во варварските земји само во нашите цркви (кои ги нема на секој чекор), имајќи го в предвид екуменизмот за кој чезнеат голем број на неправославни и псевдоправославни христијани не сметам ни јас дека е страшно ако МПЦ пристапи во унија со РКец. Барем тогашните нејзини членови ќе можат да се причестуваат скоро насекаде низ светот. Би добиле голем политички сојузник во лицето на Великиот Еретик. Би го зачувале и името на нашата татковина и нашиот идентитет, можеби би имале и поголем економски напредок, но тешко дека би добиле и Царство Небеско! Кое и во оваа состојба тешко дека ќе го добиеме знаејќи дека Светиот Дух преку светиот Јоан Златоуст вели дека расколот ниту маченичката крв не го измива. Барем тогаш псевдоправославните ќе си добијат некоја си награда овде на земјата, а вистинските Правослаци конечно ќе се освестат и најверојатно ќе престанат да го делат Телото Христово.

О, пресвети оче Јоане, големо светило на Православната Црква, ти што имаш голема смелост пред Господа, погледни на нас недостојните кои го просиме твоето застапништво пред престолот на Пресветата Троица.

Ти, кој од Пречистата извор на вода жива си наречен услиши ја оваа наша скромна молитва и принеси Му ја на Троединиот Бог.

Ти, кој Евангелието Свето си го живеел, непрестано моли се за нас.
Од Бога испроси ни за Православието ревност, зашто ти навистина си бил голем ревнител за него. Испроси ни храброст и истрајност во верата онаква каква што ти си ја имал. Испроси ни љубов, со која ти си изобилувал. Испроси ни трпение, ти си го имал. Испроси ни смирение, со него си преизобилувал. Испроси ни послушание, оти со послушанието како ѕвезда најсветла си заблескал.

Измоли ни од Господа да ја спознаеме Вистината, зашто и ти си ја спознал. Моли го Бога да не обдари со изобилие на знаења, мудрост и премудрост, ти со тоа си се украсил. Со своите свети молитви оче наш Јоане од ересите и расколите избави нѐ, онака како што и Ромеите од иконоборечката ерес ги избави. Моли се да омекнат и срцата наши, онака како што и срцето твое како памук омекна.

Свети Јоане помогни ни да ја осознаеме минливоста и ништавилоста на овој трулежен свет, зашто ти премудро си ја осознал. Помогни ни да се избавиме од суетата, со која преизобилуваме, зашто во тебе суета не остана. Помогни ни да ја победиме гордоста, која срцата наши ги изеде, зашто таа во срцето твое место не најде. Помогни ни свети оче да го зауздаме нашиот јазик за секое празнословие, та само непрестана молитва да извира од устите наши, зашто усните твои непрестано славословие Божјо принесуваа.

Свети Јоане моли Ѝ се и на Пресветата Богородица Троеручица, да и ние станеме нејзини миленици како што и ти миленик Нејзин постана. Та заедно со Неа измолете исцеленија за нашите дух, душa и телo, онака како што и за тебе некогаш измоли Пречистата исцеление на твојата отсечена рака.

О, свети оче Јоане, моли се за нас грешните да Бог ни ги опрости сите наши гревови, та отфрлајќи ја ништавилоста на овој свет и горејќи од љубов према Господа, да се удостоиме заедно со тебе да Го славиме пречесното и великолепно име на Пресветата, Неразделна и Единосуштна Троица, во три ипостаси прославениот наш Бог, Отецот, Синот и Светиот Дух, Кому Му прилега секоја слава, чест и поклонение сега и секогаш и во вековите на вековите!
Амин.